Βασίλη Βασιλικού (2009)

Στην παρουσίαση στη «Στοά του βιβλίου» ( 16 Ιουνίου 2009 )
της ποιητικής συλλογής «Η Ελευθερία πλαγιάζει σε μαύρο γραφείο»

Αγαπητέ μου Θέμη ,

όπως σου είχα πει, μη γνωρίζοντας την ακριβή ημερομηνία που θα άρχιζα τα γυρίσματα στην Κύπρο : βάλε το όνομά μου στην πρόσκληση, αλλά δεν σου εγγυώμαι, γιατί δεν εξαρτάται από μένα, αλλά από την παραγωγή η αναχώρησή μου.
Και συνέπεσε να είναι εχθές. Έσκασα που δεν μπορούσα να είμαι σήμερα κοντά σου.
Αν το «νοερά» έχει ακόμα κάποιο νόημα, είμαι σήμερα κοντά σου, μαζί με τους αγαπητούς φίλους που σε πλαισιώνουν και θα μιλήσουν για τo έργο σου.
Εγώ σε γνώρισα αρχές της δεκαετίας του '60, πριν πάρεις το πρώτο βραβείο ποίησης της Πανσπουδαστικής, (και με τι κριτική επιτροπή) κι από τότε σε προέτρεπα να γράφεις.
Είσαι όμως ολιγογράφος, γενναιόδωρος στη ζωή, αλλά τσιγκούνης στο γράψιμο.
Ωστόσο διαβάζοντας ξανά το ανθολόγιο που έκανες εσύ ο ίδιος της ποιητικής σου πορείας διαπιστώνω με χαρά ότι από την αρχή μέχρι σήμερα, κρατάς την ίδια ρότα. Είσαι αναγνωρίσιμος ως ποιητής από τον πρώτο στίχο σου μέχρι τον τελευταίο. Κι αυτό δεν είναι ίδιον πολλών συνομιλήκων σου .
Εσύ σα να είχες βρει από την αρχή, από το πρωτοξεκίνημά σου, την εκφραστική σου ιδιαιτερότητα.Το κλειδί της αφήγησης, το μουσικό κλειδί όπως θα έλεγε η φίλη σου η Βάσω. Θα ήθελα σήμερα αν ήμουν παρών, να διαβάσω «Τα δόντια στο γραφείο» και τον «Αύγουστο»
Όντας απών εκείνο το δοκίμιο που θα ήθελα κάποτε να γράψω για την ποίησή σου, είναι ο ρόλος του πατέρα στο ποιητικό έργο σου. Σαν όλα να αποτελούν την ποιητική μεταφορά του «Γράμματος στον πατέρα» του Φραντς Κάφκα. Με τη μεγάλη διαφορά ότι εσύ δεν μεταμορφώθηκες σε κατσαρίδα, γιατί είσαι έμπλεος αγάπης και θαυμασμού για τον γεννήτορα σου.

Λοιπόν Θέμη, αυτά... Απόσταγμα, σαν το κονιάκ που αγαπάς, η ποίησή σου κονιάκ Μεταξά 5 αστέρων (που είναι το καλύτερο) κι όχι το «7» που οι ανίδεοι επειδή είναι ακριβότερο το προτιμούνε.
Σε φιλώ. Φιλιά στη Μαρίνα, στις κόρες σου και στα εγγονάκια σου.

Ο φίλος σου και μέντορας από παλιά
Βασίλης