Καλώς ήρθατε ! Ορισμένες κατηγορίες περιεχομένων δεν λειτουργούν προσωρινά, ή δεν είναι "πλήρεις". Foreigners are kindly requested to click : "Translated" at the above table of contents.

Ο επιληπτικός στον Σταθμό

Ο Θέμης Λιβεριάδης γράφει
ΟΚΛΑΔΟΝ 18ο . 14 Μαρτίου 2006

                                                                                                                                  Μνήμη του νονού μου ...

Δε θυμάμαι τίποτε από τη βάπτισή μου. Κανένας δε θυμάται, παρ' όλο που το σκηνικό είναι κάπως «θρίλερ» για ένα πλάσμα που μετριέται σε μήνες, ακόμα κι αν έχει υπερβεί το χρόνο. Πολύς κόσμος, δυνατά γέλια, περίεργοι άνθρωποι με ράσα και γένεια, λιβάνι, νερά, λάδια και ακατάληπτες λέξεις όπως «Απεταξάμην»...Φαίνεται όμως ότι μετά αρχίζουν τα...καλά τα «θρίλερ».
Η βάπτιση, χωρίς φόβο ή πάθος, είναι πολύ ιδιόρρυθμο μυστήριο – όνομα και πράμα...Βαπτίζεσαι σε ηλικία που δεν έχεις κρίση και παρεπόμενα δεν σε ρωτάνε. Γι αυτό μάλλον προβλέπεται σ' αυτό το «θέατρο» ο ρόλος του νονού, σαν πνευματικός πατέρας που αναλαμβάνει την ευθύνη όσων θα ακολουθήσουν ...«μυστηριωδώς».
Το νουνό μου πάντως τον θυμάμαι πολύ καλά, όχι βέβαια από τις φάσεις της βάπτισης, αλλά επειδή στα χρόνια που κύλησαν γίναμε φίλοι και, παρά τη διαφορά ηλικίας, κάναμε πολλά πράματα μαζί, καλά και «κακά». Ωστόσο, δεν αναφερθήκαμε ποτέ στο «μυστήριο» που μας συνέδεσε. Ωραίος άνδρας, πολύ κομψός, γυναικάς και καλός κυνηγός. Εκτός από γυναίκες κυνηγούσε πέρδικες, λαγούς και τρυγόνια. ΄Όταν έγινα 18 χρονώ μου χάρισε ένα όπλο – Saint Etienne, που κυριολεκτικά άστραφτε και βροντούσε. Για πέρδικες πηγαίναμε στου Φιλώτα της Πτολεμαϊδας, για λαγούς στο Χολομώντα, και καμιά φορά, στο «πρόχειρο», πεταγόμασταν απόγεμα - λίγο πριν τη δύση, στο Γαλλικό για τρυγόνια. Ένα σούρουπο, αφού περιμέναμε πάνω από ώρα άπρακτοι, μέσα στις λεύκες, σίμωσε επιτέλους ένα σμήνος για να κουρνιάσει...Προτού καλά-καλά αντιληφθώ, έριξε ο νουνός δυο απανωτές και πέτυχε επτά-οκτώ μαζεμένα. Το ένα έπεσε μπροστά μου, μες στο θάμνο. Πάρτο μου φώναξε κι άρχισα να παραμερίζω τα κλαδιά...Κύλισε κυριολεκτικά μέσα στο χέρι μου, ζεστό...Σπαρτάρισε για λίγα δευτερόλεπτα μέσα στη χούφτα κι έγειρε το κεφάλι ξέψυχο...Ήταν πρώτη και τελευταία - μέχρι στιγμής φορά, που αισθάνθηκα τη ζωή να φεύγει μέσα από τα χέρια μου. Δεν ξαναπήγα κυνήγι...Προφασιζόμουνα όλο και μια δικαιολογία, ώσπου έπαψε να μου το προτείνει. Εξακολουθήσαμε όμως να βγαίνουμε μαζί συχνά, σε κινηματογράφο, σε ζαχαροπλαστεία, στα λιγοστά κέντρα διασκεδάσεως, σε κάτι καμπαρέ που είχε τότε στην Μητροπόλεως. Μου αγόραζε πανάκριβες γραβάτες...
΄Ένα βράδυ είχαμε ραντεβού στου Φλόκα...Ήρθε κακόκεφος κι αμίλητος. Ήπιε ένα κονιάκ κι ύστερα μου εξομολογήθηκε πως ταράχθηκε πολύ. Φεύγοντας από το γραφείο του, στο Σταθμό, φώναξε τον λαχειοπώλη της πλατείας να αγοράσει... «...πλησίασε χαμογελαστός με το κοντάρι και τα λαχεία του να ανεμίζουν σαν φτερά στον άνεμο...Ξαφνικά σωριάστηκε μπροστά μου, σπαρταρώντας, βγάζοντας απ' το στόμα του αφρούς...»
Στην πρώτη έξοδό μου απ' το Στρατό έμενα σπίτι του...Ιταλού φίλου μου, και τον περίμενα να 'ρθει απ' τη Θεσσαλονίκη. Μπήκε και κάθησε στο πιάνο. Τι νέα απ' την πατρίδα, ρώτησα ανίδεος...Τότε έμαθα πως ο νουνός είχε αυτοκτονήσει. Πήγε χαράματα στο γραφείο του, στο Σταθμό. Την ώρα ακριβώς που ξεκινούσε ξεφυσώντας η ταχεία της Πτολεμαϊδας και του Φιλώτα, στήριξε το δίκαννο ανάμεσα στα πόδια, έβαλε την κάνη μέσα στο στόμα και τράβηξε μαζί τις δυο σκανδάλες.
΄Όταν γύρισα σπίτι και έγινα...«καλός» πολίτης η μητέρα είχε ήδη πουλήσει το Saint Etienne...Μου άφησε όμως τα κιάλια του...

                                                                                                 ( o Θέμης Λiβεριάδης είναι ποιητής – Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. )

Γονική Κατηγορία: Περιεχομενα
Κατηγορία: Χρονογραφηματα